ที่รัก..เมื่อวาน คุณมารับฉันไปทานข้าวเที่ยง

น่ารักมาก

แต่..กว่าคุณจะกลับห้องได้ ก็ปาเข้าไปเกือบตีสองทีเดียว

ก่อนที่เราสองคนจะปิดตานอนเมื่อคืน

ฉันบอกคุณไปว่า คุณทำให้ฉันเป็นห่วงมากนะ ที่ทำแบบนั้น

ไม่ได้เป็นเพราะ เรื่องที่คุณไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ

แต่มันเป็นเพราะคุณต้องไปประชุมที่กทม. แต่เช้ามืดต่างหากล่ะ

กว่าจะนอนก็ตีสอง

แล้วจะต้องตื่น ตีห้า เพื่อเดินทางไกล

คุณจะรู้ไหมนะ

แล้วคุณก็กอดฉันให้กระชับมากขึ้น (ทั้งที่ ปกติ คุณไม่ได้กอดฉันบ่อยมากนัก)

แล้วก็บ่นว่า คุณไม่อยู่สองวัน แล้วฉันจะอยู่ยังไง

.....

...

คืนนี้ .. ตอนนี้

เข็มนาฬิกา กำลังก้าวล่วงเข้าสู่วันใหม่

เจ้ากระต่ายน้อย นอนหมอบตาใส .. อยู่ใต้ทีวี เพื่อมองหน้าฉัน

ส่วนฉัน .. นั่งอยู่หน้าคอมพ์ พร้อมกับเหลือบตามองดูทีวี

วันนี้ .. คืนนี้ คุณไม่ได้กลับบ้าน

บ้านเราเงียบเหงาจัง

....

ปล. คิดถึงคุณนะ ... ที่รัก

00.04 น.